Święci trzech Zakonów Franciszkańskich

Siostry Klaryski
św. Klara z Asyżu
św. Agnieszka Czeska
bł. Salomea
św. Kinga
św. Koleta
bł. Jolanta
św. Kamila Baptysta Varano
bł. Maria Crocifissa Satellico
służebnica Boża Maria Józefina Benvenuti

św. Klara z Asyżu (1193-1253)

Córka rycerza Favarone di Offreduccio z Asyżu, urodzona w 1193 r. Religijnie wychowana przez matkę, w gronie dwóch swoich młodszych sióstr i przyjaciółek, w 1206 roku przeżywała z całym miasteczkiem nawrócenie Jana Bernardone zwanego Franciszkiem. Wkrótce do wspólnoty asyskich pokutników dołączył jej kuzyn Rufin, który pomagał jej lepiej poznać ten nowy styl życia dla Boga. W 1212 roku chociaż świadoma była sprzeciwu rodziny, za wiedzą biskupa, uciekła z domu w noc Niedzieli Palmowej i przyjęła habit z rąk Franciszka. Zamieszkała najpierw w klasztorze benedyktynek, ale po kilku miesiącach przeniosła się do klasztoru wybudowanego przez braci przy kościele św. Damiana (San Damiano). Tam w krótkim czasie dołączyły się jej towarzyszki, obydwie siostry i matka.

Od 1215 r. przyjęła posługę przełożonej wspólnoty. Jej siła duchowa i modlitwa wpływała na formujący się Zakon braci, na całą okoliczną ludność, także na samego papieża, który ją znał osobiście. Wielu przychodziło prosić ją o modlitewne wstawiennictwo. Wkrótce wspólnota liczyła 50 sióstr, które zapraszano do innych klasztorów chętnych przejąć zwyczaje "Ubogich Pań z San Damiano". Takich klasztoów było po kilku latach ok. 17. Siostry żyły w atmosferze modlitwy i rozważań, w klauzurze klasztoru, utrzymując się z tkania i szycia rzeczy potrzebnych dla wyposażenia ubogich kościołów. Często jednak nie wystarczało środków na ich skromne życie, wtedy z ufnością w miłosierdzie Boże i ludzkie, prosiły o wsparcie jałmużną.

Od 1224 r. Klara wyraźnie zaczęła tracić zdrowie, ale starała się uczestniczyć w życiu wspólnym. Miała niezwykłą okazję usługiwać Franciszkowi, który po leczeniu w Sienie, zatrzymał się w San Damiano. Wkrótce, w 1226 r. pożegnała go, gdy mieszkańcy przenosili zmarłego Franciszka z Porcjunkuli do Asyżu i zatrzymali się przed klasztorem Klary. Towarzysze Franciszka zawsze pozostawali z nią w głębokiej przyjaźni. Gdy w 1240 r. Asyż został oblężony, żołnierze - Saraceni na służbie cesarza, próbowali wedrzeć się do klasztoru. Klara kazała się wtedy poprowadzić na dziedziniec i przynieść kustodię z Najświętszym Sakramentem. Jej modlitwa sprawiła, że klasztor został ocalony. Podobnie modliła się w obronie miasta. W ostatnie dla niej święta Narodzenia Pańskiego otrzymała wizję uroczystości, które odbywały się kościele braci w Porcjunkuli.

Długo trwały rozmowy z papieżem Grzegorzem IX, a potem z Innocentym IV, na temat zatwierdzenia reguły zakonnej. Klara z pokorą szukała u nich zrozumienia dla specyfiki charyzmatu, jaki otrzymała. Jej wola trwania na obranej drodze doprowadziła do wydania szczególnego dokumentu: "Przywileju ubóstwa". Kilka pism, także korespondencja ze św. Agnieszką Czeską, pozostaje świadectwem jej głębokiej, duchowej inspiracji dawanego świadectwa. Ostatecznie reguła klasztoru San Damiano, którą Klara napisała jako pierwsza kobieta w Kościele, została zatwierdzona.

Klara otrzymała to zatwierdzenie na łożu śmierci i odeszła do Pana 10 sierpnia 1253 r. W dwa lata potem, w 1255 r., ogłosił ją świętą Kościoła papież Aleksander IV, a dziesięć lat po jej śmierci papież Urban IV zgromadził klasztory żyjące charyzmatem San Damiano w jeden Zakon, którego Klara została patronką.

Klara, dzięki cudowi oglądania "pasterki" w Porcjunkuli, została przez Piusa XII wybrana też na patronkę telewizji (1958 r.).

Bulla kanonizacyjna o św. Klary

św. Agnieszka Czeska (1205-1282)

Córka króla czeskiego,Przemysła Otokara I, przyszła na świat w 1205 r. Została przyrzeczona na małżonkę synowi Henryka Brodatego i św. Jadwigi, dlatego wychowała się w klasztorze cysterek w Trzebnicy. Chłopiec jednak zmarł. Gdy ojcu Agnieszki zaproponowano jej małżeństwo z synem cesarza Fryderyka II, wysłał on dziewczynkę na dwór niemiecki. Do ślubu jednak nie doszło. Wkrótce sam cesarz poprosił o jej rękę. Agnieszka jednak odmówiła, co stało się głośne na całą ówczesną Europę. Dziewczyna poświęciła się dziełom charytatywnym otzrymując duchowe wsparcie od przybyłych na te tereny franciszkanów. Założyła szpital w Pradze i ustanowiła wspólnotę "Krzyżowców" dla opieki nad nim.

W 1234 r. złożyła śluby zakonne przyjmując styl życia pielęgnowany w San Damiano. Pisała do św. Klary i papieża Grzegorza IX, aby poprzez ich rady jak najbardziej upodobnić swe życie do duchowości wspólnot z Asyżu. Była pokorną i przykładną siostrą dla swych towarzyszek. Zmarła w 1282 r. w opinii świętości, choć pamięć o niej przytłumił husytyzm. Kanonizowana przez papieża Jana Pawła II w 1989 r.

bł. Salomea (1212-1268)

Była piastowską księżniczką, córką Leszka Białego i Grzymisławy, księżniczki ruskiej, oraz starszą siostrą Bolesława Wstydliwego. Pobożnie wychowana, wcześnie weszła na scenę życia politycznego, a to za sprawą układu między Leszkiem i Andrzejem II, królem węgierskim. Została obiecana jako małżonka synowi Andrzeja, Kolomanowi, i miała objąć panowanie nad księstwem halickim. Początkowo układ został jednak zerwany i Andrzej koronował tylko swego syna. Ostatecznie Salomea została odesłana w 1218 r. na dwór węgierski, a potem 12-letni Koloman i 8-letnia Salomea objęli tron w Haliczu. Po dwóch latach zostali uwięzieni w Toczersku, ale po rokowaniach z książętami ruskimi zostali odesłani na Węgry.

Koloman, a z nim Salomea, otrzymał władzę nad terenami dzisiejszej Dalmacji, Chorwacji i Słowenii. W obliczu szerzących się sekt młodzi starali się o krzewienie kultu katolickiego, za co papież Grzegorz IX udzielił im specjalnej opieki i przywilejów papieskich. Poznali też wówczas tworzący się Zakon franciszkański i stali się jego tercjarzami. Młodzi zobowiązali się od początku do życia w dziewictwie, co potwierdzili ślubem czystości. Na ich dworze wychowywała się mała Kinga, przyszła małżonka Bolesława Wstydliwego i przyszła święta.

W 1241 r. po walce z Tatarami, na skutek odniesionych ran, zginął Koloman. Salomea jako 30-letnia wdowa wróciła na dwór swego brata, Bolesława. Tam jednak postarała się z pomocą braci franciszkanów o utworzenie klasztoru klarysek, do którego w 1245 r. sama wstąpiła. Pierwsze siostry pochodziły z klasztoru praskiego, wysłane przez św. Agnieszkę Czeską. Salomea żyła jako klaryska 23 lata i dała świadectwo intensywnej, choć cichej pokuty oraz głębokiego nabożeństwa do Maryi Dziewicy. Do dziś siostry przechowują jej włosienicę, różaniec i ikonę Maryi Hodegetrii, ofiarowaną Salomei jeszcze na Węgrzech przez matkę Kingi, Marię Laskaris, córkę cesarza z Konstantynopola.

Gdy Bolesław objął tron krakowski, klasztor zdecydowano przenieść w okolice miejscowości Skała. Zatwierdził tą zmianę papież Aleksander IV w 1260 r. Klasztor z kościołem dedykowanym św. Marii Magdalenie był miejscem pielgrzymek ze względu na przywilej zyskania przez pielgrzymów odpustu zupełnego. Ta wspólnota stała się klasztorem macierzystym dla klarysek w Polsce. Salomea spędziła tam ostatnie lata życia, nie przyjęła jednak funkcji ksieni (przełożonej). Latem 1268 r. czując już utratę sił pozostawiła testament i przewidziała swą śmierć, która nastąpiła 10 listopada 1268 roku. Zmarła w opinii świętości. Pochówek odbył się w Krakowie i ciało Salomei umieszczono w kościele franciszkanów, duchowych opiekunów rodziny książęcej. Do jej grobu przychodziły liczne pielgrzymki i pojedyncze osoby, aby prosić o wstawiennictwo u Boga.

Papież Klemens X zatwierdził jej kult w 1672 r.

Więcej o bł. Salomei

św. Kinga (1234-1292)

Kinga była z pochodzenia Węgierką, a jej imię brzmiało Kunegunda. Była córką Beli IV i Marii, córki cesarza z Konstantynopola. Jej siostrami były bł. Jolanta, św. Małgorzata Węgierska, Anna i Konstancja, a ciotką św. Elżbieta Węgierska i bł. Salomea. W 1239 r. została wysłana na dwór książęcy Piastów w Korczynie, aby zostać małżonką Bolesława Wstydliwego. Towarzyszyła mu w zabiegach o tron krakowski, wspierała też rozwój gospodarczy księstwa m.in. przez sprowadzenie do Polski górników węgierskich do Bochni i Wieliczki. Przyczyniła się do ogłoszenia w 1253 r. Stanisława, biskupa krakowskiego, świętym i męczennikiem (kanonizacji dokonano w Asyżu).

Wychowana do głębokiej pobożności, według ówczesnej idei ascetycznej, przekonała swego męża do zachowania dziewictwa w małżeństwie i wstąpiła na drogę duchowości franciszkańskiej. Wraz z mężem promowali obecność i apostolat franciszkański na ziemiach polskich, dzięki temu ponad 20 księżniczek piastowskich to klaryski. Po śmierci Bolesława w 1279 r. Kinga rozpoczęła fundację klasztoru klarysek w Starym Sączu, prosząc o przybycie sióstr ze Skały, a gdy rozporządziła swym majątkiem, złożyła zakonne śluby. Dbała o polską kulturę we wspólnocie: polskie pieśni, modlitwy i kazania. Zmarła 24 lipca 1292 roku. Jej grób stał się miejscem pielgrzymek i modlitw o wstawiennictwo u Boga. Beatyfikowana w 1690 r., ogłoszona świętą przez papieża Jana Pawła II w roku 1999.

św. Koleta (1381-1447)

W kręgu rodzinnym
Koleta jest jedynym, długo wyczekiwanym dzieckiem Małgorzaty i Roberta, cieśli zatrudnionego przy rozległym opactwie benedyktynów w Corbie. Rodzice Kolety są przekonani, że ich wieloletnie modlitwy o dar potomstwa zostały wysłuchane dzięki pośrednictwu św. Mikołaja. Małgorzata w momencie urodzin dziecka, w dniu 13 stycznia 1381 roku, ukończyła już sześćdziesiąt lat życia. Jest kobietą o duszy głęboko chrześcijańskiej. Jej duchowość charakteryzuje się szczerą i konsekwentną miłością do Jezusa w Eucharystii i na Krzyżu. Małgorzata niemal każdego dnia praktykuje liczne akty pokutne, a cierpienia uważa za cenny skarb i możliwość upodobnienia się do swego Pana. Tato, Robert Boylet, również posiada tę typową dla człowieka średniowiecza religijność, musi jednak toczyć walkę ze swym zbyt porywczym i gwałtownym temperamentem. W ostatnich latach życia zdobędzie głęboki pokój wewnętrzny, który przemieni go w uosobienie spokoju i dobroci. Przykład pracy wewnętrznej ojca stanie się dla Kolety wzorem do zachowania pokoju i ciszy serca nawet w bardzo trudnych sytuacjach i chwilach życia po ludzku beznadziejnych. Pośród takich rodziców Koleta staje się dzieckiem do głębi oddanym Bogu. Już w pierwszej młodości otrzymuje szczególne łaski: poznaje tajemnicę miłości Boga objawioną w Chrystusie, w trosce o zbawienie grzeszników podejmuje liczne umartwienia oraz pomaga duszom cierpiącym w czyśćcu, żywiąc do nich głębokie nabożeństwo.

Próby i porażki
Po śmierci rodziców (1399) Koleta zostaje powierzona opiece opata benedyktynów, Raoula de Roye. Ten, jako wierny i gorliwy syn świętego z Subiaco, chce, aby podopieczna wkroczyła w te same ślady i stała się w przyszłości benedyktyńską mniszką. Ze swej strony Koleta, znająca dobrze los i trud życia ubogich, jako że posługiwała im wielokrotnie będąc w rodzinnym domu, czuje intensywne pragnienie wejścia na drogę ubóstwa Chrystusa. Pociąga ją ideał życia świętego Franciszka i dostrzega duży kontrast między głosem serca a dążeniami i radami swego opiekuna. Krótki czas przebywa wśród beginek, potem jednak próbuje żyć jako benedyktynka. W 1402 roku zamyka się w rekluzji – niewielkiej przybudówce kościoła, na którą składają się połączone ze sobą trzy malutkie pokoiki. Pierwszy, od strony ulicy posłuży jako rozmównica. Wmontowano tu w ścianie niewielką kratę, aby móc rozmawiać z odwiedzającymi. Drugie pomieszczenie, nie wyposażone, mieści wiązkę słomy zastępującą łóżko i parę narzędzi codziennego użytku. Trzeci pokoik, najbardziej ukryty i jednocześnie najważniejszy, stanowi malutkie oratorium. Okienko łączące je z kościołem pozwala Kolecie uczestniczyć w nabożeństwach i adorować Najświętszy Sakrament. Tu w 1406 roku otrzymuje wizję świętego Franciszka, który prosi o dzieło odnowy swego Zakonu. Posłuszna Koleta decyduje się na opuszczenie rekluzji. Klęka przed drzwiami i modli się: Panie, oddaję Ci siebie, w zdrowiu i w chorobie, w życiu i w śmierci. Ze wszystkim, co jest we mnie i wszystkim co czynię lub co cierpię, będę myślała jedynie o Twojej chwale, o zbawieniu dusz i o odnowie, do jakiej mnie wzywasz. Z miłości ku Tobie niczego Ci nie odmówię.

Właściwa misja
Po wyjściu z rekluzji dwudziestopięcioletnia Koleta rozpoczyna dzieło, które poprowadzi ją do zachowania kontemplacyjnego stylu życia na ulicach Francji. Lata spędzone w malutkim eremie zaszczepiły w niej pragnienie nieustannej modlitwy, którą starała się praktykować już wcześniej. Czuje w sobie misję prorocką. Słowa Pana: „Oto cię posyłam” przenikają jej wewnętrzny dialog i każde działanie. Ma odnowić dzieło Chrystusa, Kościół święty, przez powrót do jak najpełniejszego zachowania Ewangelii. Będzie tworzyć fundacje klasztorów „ubogich sióstr”, oddanych całkowicie kontemplacji. Najpierw wyrusza do Nicei i wobec papieża powierza się Bogu wybierając forma vitae (sposób życia) świętej Klary. Tutaj zobowiązuje się zachowywać świętą Ewangelię, poprzez posłuszeństwo, życie bez własności i czystość. I podobnie jak święta Założycielka, i ona przyrzeka posłuszeństwo i szacunek papieżowi oraz jego prawowitym następcom, jak również Kościołowi Rzymskiemu. Tym samym zaświadcza przed Bogiem, że będzie doskonale posłuszna wszystkim następcom świętego Franciszka. Efektem jej niestrudzonych podróży, zabiegów i wielu modlitw będzie fundacja lub reforma siedemnastu żeńskich konwentów oraz siedmiu klasztorów męskich (koletanów).

Znaczące spotkania
W dziele reformy Koleta spotyka się z pomocą duchową i materialną wielu osób. Szczególnie istotnym okazuje się spotkanie z świętym dominikaninem Wincentym Ferreri, z którym 9 czerwca 1417 roku redaguje pismo do ojców zgromadzonych na Soborze w Konstancji z prośbą o położenie kresu schizmie zachodniej. Według zapisów biograficznych, w 1429 roku w Moulins, czterdziestoośmioletnia Koleta miała się spotkać z młodziutką Joanną d’Arc. Obie święte, naznaczone przez Boga niezwykłym posłaniem, mają podczas rozmowy umocnić się nawzajem w działaniu na rzecz pokoju i ładu moralnego wobec panoszącego się wokół okrucieństwa walki o władzę, zbierającej krwawe żniwo podczas wojny stuletniej. Nie wiadomo, czy spotkanie to nastąpiło przed czy po słynnej bitwie rozegranej 8 maja tegoż roku, kiedy Joanna, na czele stosunkowo niewielkiej armii, zdobywa twierdzę Orlean. W roku 1442, kiedy Koleta znajduje się w pierwszym reformowanym konwencie w Besançon, nieoczekiwanie zjawia się wizytator klasztoru, święty Jan Kapistran. Idąc za impulsem duchowym świętego Bernardyna ze Sieny i jego mistrza Alberta z Sarteano, gorliwy i świątobliwy franciszkanin z gałęzi Braci Obserwantów, wówczas wikariusz Zakonu, pragnie jego odnowy i radykalizmu początków. Wraz z podobnymi sobie braćmi zaszczepia reformę Zakonu w pozaalpejskich prowincjach, obejmując zasięgiem odnowy także klasztory klarysek. Początkowo spotkanie, pełne napięcia i niezrozumienia, kończy się wyznaniem świątobliwego zakonnika: Siostro Koleto, proszę cię o przebaczenie (...) Twoja reforma jest dziełem Ducha Świętego i zasługuje na błogosławieństwo świętego brata Franciszka. Trwaj w tym, co rozpoczęłaś.

„Mała służka Najwyższego”
Określenie, pochodzące z biografii brata Piotra de Vaux w pełni oddaje postawę Kolety wobec Boga. Święta z Corbie, poprzez uniżenie i całkowite posłuszeństwo Bogu wyjaśnia, na czym polega franciszkański ideał ubóstwa. Jest to postawa kenozy, „wyniszczenia” na wzór Chrystusa. Chrystus odnajduje w Kolecie gorliwą uczennicę Krzyża i hojnie dzieli się z nią cierpieniem. W każdy piątek mistyczka z Corbie odczuwa dotkliwy ból serca, dlatego oddala się od ludzi, by w ukryciu rozważać krzywdy, obelgi oraz straszną i haniebną śmierć Zbawiciela. Nic nie jedząc ani pijąc żarliwie kontempluje uniżoną miłość Boga, powraca myślami do każdego szczegółu Męki Pańskiej, do tego stopnia, że ma wrażenie, iż widzi zranione gwoźdźmi i włócznią swoje serce, nogi i bok. Po czym najczęściej zapada w ekstazę tracąc kontakt z otaczającym ją światem. Gorącym pragnieniem serca i ogniem miłości „przemienia się w Boga”. Siostra Petronela wyznaje, że jej duchowa matka Koleta w heroiczny sposób przestrzegała zasad Ewangelii. Pisze: W całej jej postawie nie można było dostrzec żadnej lekkomyślności lub próżności; jej myśli, słowa i czyny powstawały w pełnej czystości sumienia, jedynie z intencją podobania się Bogu (Cahier de Soeur Perrine, 2). Koleta umiera w Gandawie 6 marca 1447 roku. Zostaje kanonizowana przez papieża Piusa VII w 1807 roku.

bł. Jolanta (1244-1298)

Jolanta urodziła się w 1244 roku jako ósme dziecko króla węgierskiego Beli IV i Marii, córki cesarza z Konstantynopola. Jej siostrami były św. Kinga, św. Małgorzata Węgierska, a ciotkami św. Elżbieta Węgierska i bł. Salomea. Została wysłana na dwór polskich Piastów razem z małą Kingą, a potem Bela IV oddał ją w roku 1256 jako małżonkę Bolesławowi Pobożnemu, księciu kaliskiemu. Angażowała się w sprawy męża, dbała o życie religijne księstwa, dzięki ich decyzji franciszkanie osiedlili się na ziemiach Wielkopolski. Na swoim gnieźnieńskim dworze pielęgnowała wysoce religijny styl życia, ożywiany ideałami franciszkańskimi. Zajmowała się osobiście wychowaniem swoich dzieci, a także przyjęła pod opiekę osierocone dzieci Przemysła II, brata Bolesława. Jej córka Jadwiga została żoną Władysława Łokietka późniejszego koronowanego króla Polski, a Elżbieta córka Jadwigi i wnuczka Jolanty została królową Węgierską. Do klarysek wstąpiły jej dwie córki (Anna i Jadwiga - gdy owdowiała) oraz cztery wnuczki, a także córka Przemysła - Eufemia. Po śmierci Bolesława (1279 r.) przekazała panowanie Przemysłowi, a sama udała się na dwór Kingi. Obie owdowiałe siostry udały się do klasztoru sądeckiego, gdzie przybyła potem trzecia - Konstancja, wdowa po Andrzeju, królu Halicza. W 1284 roku Przemysł ufundował klasztor klarysek w Gnieźnie i Jolanta zamieszkała tam z grupą sióstr ze Skały. Zmarła 17 czerwca 1298 r. w opinii świętości.

Papież Leon XII ogłosił Jolantę błogosławioną w 1827 r. Wyburzenie klasztoru i zniszczenie pamiątek po niej utrudniło jednak rozpowszechnienie się kultu.

św. Kamila Baptysta Varano (1458-1524)

Kamila urodziła się w Camerino (Włochy), w szlacheckiej rodzinie i otrzymała staranne wykształcenie. Pod wpływem franciszkańskiego kaznodziei postanowiła podjąć szczególne nabożeństwo do Męki Pańskiej. Z biegiem lat uczyniła z tego dziecięcego postanowienia ślub. W 1481 r. wstąpiła do klarysek w Urbino i przyjęła imię Baptysta. Po trzech latach wybrano ją do grupy sióstr mających założyć nowy klasztor w Camerino, a potem w Fermo. W tym czasie zamordowano jej ojca i trzech braci. Przeszła w swoim powołaniu długą drogę duchową od powierzchowności i lekceważenia życia religijnego do pogodnej, głębokiej radości, której jedynym źródłem była modlitwa. W 1507 roku Baptysta wróciła do Camerino. Modliła się za sprawców i wybaczyła im. Bardzo pielęgnowała skupienie i życie duchowe, otrzymywała czasem wizje nadprzyrodzone. Pozostawiła po sobie wiele pouczeń duchowych. Nie była jednak pozbawiona trudności: oschłość i osamotnienie, pokusy i noce duchowe łączyły się z cierpieniami fizycznymi i chorobami.

Zmarła w Camerino w 1524 roku. Jej kult zatwierdził papież Grzegorz XVI w 1843 roku. W 2010 uznana za świętą.

bł. Maria Crocifissa Satellico (1706- 1745)

Urodziła się w Wenecji w 1706 roku i została ochrzczona jako Elżbieta Maria. W jej wychowaniu brał udział wuj, który jako ksiądz dawał małej siostrzenicy pogłębioną katechezę i żywe świadectwo. Mała zdecydowała kiedyś: "Zostanę zakonnicą, a jak mi się uda, to zostanę świętą".

Rodzice powierzyli ją klaryskom w Montenuovo (dzisiaj Ostra Vetere) na dalsze wychowanie i naukę, i już wtedy Maria uczestniczyła w wielu zajęciach wspólnoty. W 1726 roku złożyła śluby wieczyste jako Maria Crocifissa. Posługiwała we wspólnocie jako kantorka i organistka, okazując siostrom w duchu pokory i służby wszelką możliwą pomoc. W wieku 36 lat została wybrana ksienią (przełożoną). Wykonywała tą posługę z mądrością, roztropnością, zdecydowanie i w miłości. Była obdarzona nadzwyczajnymi łaskami, ale nie chciała okazywać tego, starając się zawsze o postępowanie według zwyczajnych cnót chrześcijańskich: wiary, nadziei, pokory, cierpliwości, opanowania, wytrwałości, radości i pokoju. Cierpiała z powodu częstych pokus i dręczenia diabelskiego, jednak nie odstępowała od drogi zawierzenia Bogu i od powierzania się opiece Najświętszej Dziewicy Maryi.

W 1745 roku, na skutek objawów gruźlicy zrezygnowała z posługi przełożonej, a po kilku miesiącach choroby, tego samego roku zmarła. W diecezji i regionie weneckim rozpowszechniła się opinia o jej świętości.

Została ogłoszona przez papieża Jana Pawła II błogosławioną w 1993 roku.

służebnica Boża Zeinab Alif (Maria Józefina Benvenuti) (1845-1924)

Zeinab Alif, zwana jest też Moretta czyli "czarnulka" ze względu na swe afrykańskie pochodzenie. Urodziła się w 1845 (1846) roku w wiosce Kordofan, w Sudanie. Została jako dziecko porwana na sprzedaż i jako niewolnica trafiła do właścicieli, którzy byli dla niej okrutni. Uwolniona w roku 1856 przez włoskiego księdza (sługa Boży Niccolo Olivieri) w ramach Dzieła dla Wykupu Niewolnic, została przewieziona do Włoch i powierzona klaryskom w Belvedere Ostrense, aby mogła otrzymać chrześcijańskie wychowanie. W tym samym roku przyjmuje chrzest. Jest to dla niej początek zażyłej więzi z Bogiem, która dopełniła się w podjęciu życia zakonnego. Inteligentna, energiczna, wrażliwa wkrótce - dzięki wytrwałej pracy duchowej - stała się pokorna, radosna, usłużna dla wspólnoty. Ze względu na zdolności muzyczne, podjęła naukę gry organowej, a jej wykonania odznaczały się ekspresją i opanowaniem techniki. W 1874 r. rozpoczęła nowicjat u sióstr klarysek i w 1876 złożyła wieczyste śluby.

Na skutek represji politycznych wspólnota musiała opuścić Belvedere i siostry zamieszkały ze wspólnotą klarysek w Serra de' Conti. Tutaj Józefinie powierzono posługę wikarii, mistrzyni nowicjuszek, a potem także ksieni (przełożonej). Pod koniec życia została doświadczona utratą wzroku.

Józefina umarła 24 kwietnia 1924 roku. W 1988 roku biskup diecezji przeprowadził proces informacyjny o heroiczności cnót i akta zostały przekazane Kongregacji.

Zobacz także: